و دعائه اللَّه عزّ و جلّ من حيث لا يلحن و ذلك انّ الدّعاء الملحون لا يصعد الى اللَّه عزّ و جلّ » . يعنى : « اگر دو نفر در ديانت و مفاخر آباء و اجدادى « 1 » برابر باشند ، آن يك كه ادبش بيشتر است ، نزد خداوند متعال برتر و با فضيلت‌تر است . راوى گويد پرسيدم : فدايت شوم ! برترى فرد مؤدّب نزد مردم و در مجالس معلوم مىباشد ، اما نزد خداوند عزّ و جلّ چگونه است ؟ فرمود : فضيلتش به اين است كه قرآن را همان گونه كه نازل شده قرائت مىكند و در دعا كردن ، از غلط گوئى پرهيز دارد ، چون دعاى غلط به سوى خداوند متعال بالا نمىرود » ، شبيه همين مضمون سخن امام صادق - عليه السّلام - است كه فرمود : 22 - « نحن قوم فصحاء اذا رويتم عنّا فاعربوها » . يعنى : « ما قومى فصيح و خوش سخن هستيم ، هر گاه از ما سخنى را نقل مىكنيد ، درست نقل كنيد » . همين جا اشكال مىشود كه اگر مراد اين دو حديث همان معناى ظاهرشان باشد ، ما در واقع خلاف آن را مشاهده مىكنيم ، چون چه بسا افرادى كه دعايشان از نظر ادبى غلط است ، اما مستجاب مىشود و چه بسا انسانهاى پاك و اهل تقوا و پرهيزكار از گناه را مىبينيم كه اميد اجابت دعايشان مىرود ، ولى اصلا چيزى از ادبيات ( فعل ، فاعل ، مفعول و . . . ) نمىدانند . علاوه بر اين ، اگر خداوند متعال به چنين دعائى توجّه نمىكند ، پس چه فايده‌اى دارد كه انسان را مأمور به دعا كردن نموده بنا بر اين ، بايد بگوئيم تنها اديبان زبر دست مأمور به دعا هستند ، حتى آنان نيز از اشتباه و غلط در امان نيستند ، زيرا چه بسا هنگام دعا ، غرق در ذكر و توجه به ذات اقدس الهى باشند كه در آن حالت ، از

--> ( 1 ) مثلا هر دو از اولاد رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - باشند ، چون وراثت ، در انسان مؤثر است .